Όλα τα "Άρθρα του μήνα"
Επιστροφή στην κεντρική σελίδα


ΖΩΟΓΟΝΙΚΟΝ ΤΡΙΓΩΝΟΝ

ε. Θέλησις ή Ελευθέρα Βούλησις


Τίθενται όμως εύλογα ερωτήματα:
Υπάρχει ελευθέρα βούλησις του ανθρώπου και εάν ναι
με ποίον τρόπον θα ημπορέση να την ασκήση σήμερον;
Ποία είναι η διάστασις της ελευθερίας αυτής
και πώς ημπορεί να κάνη χρήσιν ο άνθρωπος;
Ποία είναι η χρησιμότης του Πυθαγορείου φιλοσοφικού στοχασμού,
που σχετίζεται μετά του Πυθαγορείου Ζωογονικού Τριγώνου,
δια τον άνθρωπον του 21ου αιώνος;

Ο Πλάτων λέγει, ότι ο άνθρωπος επιλέγει τον τρόπον ζωής που θέλει να ακολουθήση («Πολιτεία» 617Ε). Αναλόγως της εξελικτικής διαρθρώσεως της ψυχής θα αναγνωρίση την διαφοράν μεταξύ θελήσεως και βουλήσεως. Θεμέλιον της βάσεως του «Ζωογονικού Τριγώνου», όπου απεικονίζονται η θέλησις και η βούλησις, είναι ο αριθμός 4 των τεσσάρων στοιχείων, που, συλλειτουργούντα αρμονικώς ή δυσαρμονικώς, συγκροτούν το ψυχικόν του σωμάτιον.

Ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται, ότι θα αμφιταλαντεύεται μεταξύ των δύο τάσεων: θελήσεως και βουλήσεως, ενστίκτων/συναισθήματος και λογικής. Η βάσις του τριγώνου ημπορεί, συνεπώς, να επιμηκυνθή ή να μειωθή και μέσω αυτής της αλλαγής υφίσταται δυνατότης αποκτήσεως ή απωλείας της ελευθερίας του.

Ο άνθρωπος, συνειδητοποιών την διαφοράν μεταξύ συναισθήματος και λογικής, διαπιστώνει ότι υπάρχουν δύο λύσεις:


Εις την πρώτην περίπτωσιν όταν ενδυναμώνεται η θέλησις:

Εάν ο άνθρωπος, ενδυναμώνων την θέλησίν του, επιθυμή την ικανοποίησιν των εγωιστικών τάσεων και προσωπικών του απαιτήσεων, την απόκτησιν παρανόμου πλούτου, την φιλοδοξίαν, το πάθος των ηδονών κ.τ.λ.,

«Γαστρός μεν πρώτιστα και ύπνου, λαγνείης τε και θυμού...».

(της γαστρός μεν πρωτίστως και του ύπνου, της λαγνείας και της οργής...).

(Ιεροκλέους «Χρυσά Έπη» 10-12, εκδ. ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΣΦΙΓΓΟΣ).

η βάσις του τριγώνου, η πλευρά 4 επιμηκύνεται. Τότε η πλευρά της Ειμαρμένης, ακολουθούσα, απομακρύνεται από την πλευράν της Προνοίας και το μήκος της, που είναι το σύνολο των πράξεων του παρελθόντος, από τας οποίας εξαρτάται, επιμηκύνεται ολοέν και περισσότερον. Η επιμήκυνσις αύτη είναι αποτέλεσμα των πράξεων της ελευθέρας θελήσεως του. Αντί 3²+4²=5² ή 9+16=25 το σχήμα μετατρέπεται π.χ. εις 3²+20² περίπου 20,22² = 408,8484. Το παρόν (πλευρά 4) συνδιαλέγεται μετά του παρελθόντος (πλευρά 5) και αδιαφορεί δια το μέλλον (πλευρά 3), απομακρυνόμενον απ’ αυτό, απορροφημένον από την ατέρμονα βιοεπενάληψιν των απατηλών και οδυνηρών επαναγεννήσεων.



Η Θέλησις απομακρύνεται από την Πρόνοιαν


Το σώμα όμοιον με όστρακον, «οστρέου τρόπον δεδεσμευμένοι...» δεσμεύει την ψυχήν, την δένει με αλύσους εις τα δεσμά της ύλης (Φαίδρος 250c).

Η συνεχής πλευρά έχει μήκος σταθερόν.

Αι διακεκομμέναι πλευραί έχουν δυνατότητα αυξομειώσεως.


Εις την δευτέραν περίπτωσιν όταν ενδυναμώνεται η βούλησις:



Η Βούλησις πλησιάζει την Πρόνοιαν


Εάν ο άνθρωπος, ενδυναμώμων την βούλησίν του, εγκαταλείψη δια παντός και οικειοθελώς την εγωπάθειαν στρεφόμενος εις την ενότητα του εαυτού του μετά του Όλου, δεν σημαίνει ότι παραμελεί τον προορισμόν της ιδικής του υπάρξεως. Κατανοών την θείαν φοράν του Νόμου της Προνοίας, παραιτείται ενσυνειδήτως από κάθε προσωπικήν ωφέλειαν εις βάρος άλλων όντων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η βάσις του Τριγώνου, η πλευρά 4, να μειούται. Το μήκος της πλευράς 5, της Ειμαρμένης, που είναι το σύνολον των πράξεων του παρελθόντος, από τας οποίας εξαρτάται, συνεχώς μειούται. Η μείωσις είναι αποτέλεσμα της ελευθέρας βουλήσεως του. Διότι αύτη πλησιάζουσα σταθερώς την πλευράν της Προνοίας, συνδιαλέγεται μετ’ αυτής και οραματιζομένη το μέλλον της, εναρμονίζεται μετά του θείου Νόμου. Αι πράξεις του παρελθόντος, αφομοιούμεναι μετά του παρόντος, προδιαγράφουν το Μέλλον, το οποίον την στιγμήν της τελικής συνειδητοποιήσεως θα συμπέση μετά τής σταθεράς και αμεταβλήτου Προνοίας. Η περίπτωσις αύτη έχει ως αποτέλεσμα την απαλλαγήν από τον Νόμον των Επανενσαρκώσεων.


Ο Πυθαγόρας δέχεται δύο παραμέτρους εις τας ανθρωπίνους πράξεις: την ενδυνάμωσιν της ελευθερίας της βουλήσεως, Κλωθώ/παρόν και την αναγκαιότητα της Ειμαρμένης, Λάχεσις/παρελθόν. Και αι δύο ευρίσκονται υπό την εξουσίαν της Προνοίας, της καθέτου πλευράς, που εκπροσωπεί την συνολικήν μελλοντικήν εξέλιξιν των όντων και έχει πάντοτε το ίδιο μήκος, διότι δεν είναι δυνατόν το κάθε έλλογον ον κεχωρισμένως να δύναται να μεταβάλλη με την θέλησίν του την συνολικήν πορείαν της Φύσεως. Η πρώτη παράμετρος εξαρτάται από το αυτεξούσιον του ανθρώπου. Η δευτέρα παράμετρος είναι αποτέλεσμα της πρώτης, με συνέπειαν ο άνθρωπος να κινήται μεταξύ δύο δυνάμεων καθοριζομένων υπό του Νόμου της Εναντιότητος και όχι της Συγκλίσεως:

α. Εξωτερικώς επιθυμεί την ικανοποίησιν των υλικών απολαύσεων της ζωής σήμερον. Επιμηκύνονται συνεπώς δια της θελήσεώς του η Κλωθώ και η Ειμαρμένη, αι οποίαι απομακρύνονται από την Πρόνοιαν.

β. Εσωτερικώς εάν αισθανθή την Ανάγκην πνευματικού φωτισμού διά την αναγνώρισιν του προορισμού του, διανοίγει τους μελλοντικούς του οραματισμούς περί αθανασίας της ψυχής και τότε πλησιάζει την Πρόνοιαν, διότι μειούνται η Κλωθώ και η Ειμαρμένη. Τη επενεργεία της βουλήσεώς του επιλέγει διά της λογικής την απελευθέρωσίν του (ανωτέρω σχήμα). Ο Πλάτων εις τον μύθον του Ηρός («Πολιτεία» Ι’ 617e), λέγει:

«Αρετή δε αδέσποτον, ην τιμών και ατιμάζων πλέον και έλαττον αυτής έκαστος έξει. Αιτία ελομένου• Θεός αναίτιος».

(Η Αρετή είναι κτήμα αδέσποτο ανάλογα προς την εκτίμηση ή την περιφρόνηση που θα της δείξη ο καθένας σας, θα πάρη και μεγαλύτερο ή μικρότερο μερίδιο. Η ευθύνη ανήκει σ’ εκείνον που εκλέγει• ο θεός είναι ανεύθυνος).
(Απόδ. ως ανωτέρω).

Το ισοζύγιον των 2 παραμέτρων, της ενδυναμώσεως της Κλωθούς και της αναγκαιότητος της Ειμαρμένης, εξαρτάται εκ της χρήσεως της θελήσεως ή της ελευθερίας της βουλήσεως, ποία εκ των δύο θα υπερισχύση. Διότι «αιτία ελομένου, θεός αναίτιος».

Η ψυχή, η κάθε έλλογος ψυχή (γωνία 90°), ερχομένη προς ενσάρκωσιν, έχει θεωρητικώς την εικόνα του «Ζωογονικού Τριγώνου» 3²+4²=5² ή 9+16=25.

«Και ο μεν ευ τον προσήκοντα χρόνον βιούς, πάλιν εις την του ξυννόμου πορευθείς οίκησιν άστρου, βίον ευδαίμονα και συνήθη έξοι».

(Όποιος ζήση καλά τον χρόνον που του ώρισεν η μοίρα, επανερχόμενος μετά τον θάνατόν του, εις την κατοικίαν του άστρου, από το οποίον προήλθεν, θα ζήση του λοιπού ζωήν ευτυχισμένην και ομοίαν προς την ζωήν του άστρου του).

(Πλάτωνος «Τίμαιος» 42Β, έκδ. ΠΑΠΥΡΟΣ, απόδ. Α. Παπαθεοδώρου).


Η πρότασις του Πλάτωνος είναι το θείον όραμα της μελλοντικής ανελικτικής φοράς της ψυχής. Είναι η «φυγή» και «ομοίωσις» προς το Θείον (Πλάτωνος «Θεαίτητος» 176- 177C):

«Φυγή δε ομοίωσις θεώ κατά το δυνατόν».

«Φυγή» κατά τον Πλάτωνα δεν σημαίνει αναχώρησις από τον καθημερινόν βίον και άσκησις του μοναχισμού. «Φυγή» είναι η ορθή σχέσις της ψυχής μετά της Προνοίας δια της «ομοιώσεως».

Συμφώνως προς αυτήν την θεωρίαν, η θέλησις ή βούλησις ασκείται εις το παρόν, η Ειμαρμένη ή Αντιπεπονθός ρυθμίζεται από το παρελθόν (αναγκαιότης Πεπρωμένου) και η Πρόνοια προδιαγράφει το μέλλον.

Η επιμήκυνσις της οριζοντίου σημαίνει ψυχικήν ταλαιπωρίαν, ενώ η ταύτισίς της μετά της καθέτου ψυχικήν ευδαιμονίαν. Διότι η οριζόντιος γραμμή εις τον συμβολισμόν σημαίνει θάνατον (επαναφορά της ψυχής εις το σώμα = σήμα= τάφον), ενώ η κάθετος αθανασίαν (έξοδον από τον κύκλον των επανενσαρκώσεων) (κεφ. 14ον, β').

Καθώς ο ένσαρκος βιώνει εις τον χρόνον την πορεία, που ο ίδιος διά των πράξεών του χαράσσει, δρέπει τούς αναλόγους θετικούς ή αρνητικούς καρπούς, που αποτελούν την αφετηρίαν της μελλοντικής του εξελίξεως. Αυτός είναι ο ηθικός νόμος της δικαιοσύνης, που καθορίζει την ποιότητα των μελλοντικών του ενσαρκώσεων. (Πλούταρχος, «Περί των υπό του θείου βραδέως τιμωρουμένων» 550C-552D).

Η χρονική διάρκεια της κάθε ενσαρκώσεως εκφράζει την Αναγκαιότητα της ηθικής τάξεως με το Αδράχτι της Ανάγκης, της μητρός των 3 Μοιρών. Η Πυθαγόρειος διδασκαλία βραδέως και σταδιακώς διαπαιδαγωγεί τον αφυπνιζόμενον μαθητήν εις την κατανόησιν του Νόμου της Φύσεως, διά να τον καταστήση ικανόν να διακρίνη, ότι η σύμπλευσις με την Πρόνοια είναι η μοναδική οδός που άγει εις την αθανασίαν.

Η ορθή γωνία της ελευθερίας της βουλήσεως είναι το δώρο της Προνοίας εις τον άνθρωπον, προκειμένου να επιλέξη ελευθέρως την πορεία του εις την ζωήν. Τα όντα που συνειδητοποιούν τον προορισμόν των διά του ελέγχου της συνειδήσεως, ως επρότεινε ο Πυθαγόρας, πορεύονται προς την Πρόνοιαν (3²=9) και την εντελέχειάν των. Ο αριθμός εν-νέα σημειοδοτεί την νέαν αρχήν (κεφ. 21ον).

«Πη παρέβην; τί δ’ έρεξα; τί μοι δέον ουκ ετελέσθη;»

(Τι σφάλμα έκαμα σήμερον; τι καλόν έπραξα; τι έπρεπε να πράξω και δεν το έπραξα;).

(«Πυθαγόρας, ο Διδάσκαλος των Αιώνων» Απόδ. Γ. Σακελλαρίου, έκδ. ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ).

Η ενσυνείδητος εφαρμογή του Πυθαγορείου θεωρήματος διά της ασκήσεως της ελευθέρας βουλήσεως είναι το μεγαλύτερον ηθικόν δίδαγμα, που εκληροδότησε ο Πυθαγόρας εις τας επερχομένας γενεάς. Διότι καθιστά τον άνθρωπον από ταλαίπωρον επιβάτην του Πλανήτου Γη απροσδιορίστου αριθμού διαδρομών, εις Κάτοικον του Σύμπαντος, φίλον της σοφίας, έχοντα ενσυνειδήτως και εμπράκτως κατανοήσει τους «ειδητικούς αριθμούς» τρία, τέσσερα και πέντε. Ο μυούμενος γνωρίζει μετά βεβαιότητος, ότι το θεμέλιον, η βάσις, είναι ο αριθμός τέσσαρα και μόνον αυτόν τον αριθμόν ορίζει με την θέλησιν ή ελευθέραν βούλησίν του.

Ο οραματιζόμενος τον εαυτόν του ελεύθερον Κάτοικον του Σύμπαντος, αντιλαμβάνεται, ότι το ισόπλευρον τρίγωνον είναι η εικών των θείων ψυχών. Είναι η εικών της Πυθαγορείου Τετρακτύος, ως την παρέδωσε ο Πυθαγόρας εις τους μαθητάς του (σχ. σελ. 340). Αναλαμβάνει τότε ενσυνειδήτως την υποχρέωσιν της υπηρεσίας εις την τάξιν της Προνοίας, άνευ υλικών ή ηθικών ανταμοιβών, τίτλων, δόξης, προβολής και επιβραβεύσεως. Γίνεται απλούς στρατιώτης, ως ο Σωκράτης, εις την υπηρεσίαν των συνανθρώπων του, φωτεινόν παράδειγμα εις τους αιώνας, φάος και φάρος διά τας ψυχάς.

Η Τετρακτύς εμφανίζεται αναδυομένη από τα βάθη του Είναι του κάθε συνειδητοποιημένου όντος διό της αρμονικής ροής των τεσσάρων στοιχείων και το ωθεί εις τον επόμενον στόχον της ανελίξεώς του μέσω του ποταμού των ενσαρκώσεων δια την κατάκτησιν του «Ψυχογονικού Κύβου» (ανάπτυξις εις το αμέσως επόμενον κεφάλαιον).

Σημ. Η απόδοσις των αποσπ. της «Πολιτείας» εγένοντο υπό των Φ. Παππά και Α. Παπαθεοδώρου, εκδ. ΠΑΠΥΡΟΣ.




Η Πυθαγόρειος Τετρακτύς


Συνοδοιπόρε,

πριν προχωρήσεις εις το επόμενον κεφάλαιον, συγκεντρώσου εις την Ιεράν Τετρακτύν.

Μέτρησε τον αριθμόν των τριγώνων, (9+1) των πλευρών (18) και των γωνιών (27).

Οι επί μέρους αριθμοί και το άθροισμά των οδηγούν εις το Αρχαίον Ελληνικόν Αλφάβητον και εις τον Απόλλωνα.

Αφού διαβάσεις και το 23ον κεφάλαιον, μελέτησε εκ νέου την Ιεράν Τετρακτύν. Τότε θα σου αποκαλυφθή η Σοφία των Προγόνων μας αποτυπωμένη εις τον Ιερόν Κώδικα του Αλφαβήτου και εις τον Ηλιοκεντρισμόν της Θόλου.





Όλα τα "Άρθρα του μήνα"
Επιστροφή στην κεντρική σελίδα