Όλα τα "Άρθρα του μήνα"


Ε Π Τ Α ΚΑΝΟΝΕΣ
ΑΝΑΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΩΝ

βασισθέντων εις τον διάλογον "Κρατύλος" του Πλάτωνος

Προ πάσης άλλης εργασίας σχετικής με την Γλώσσαν απαραίτητος προϋπόθεσις δια την ορθήν λειτουργίαν των αναγραμματισμών των λέξεων, είναι η ακριβής γνώσις του πράγματος, πού περιγράφει η λέξις. Ο Πλάτων εις τον Κρατύλον έθεσεν πρώτον όρον την γνώσιν του πράγματος και εν συνεχεία την εξέτασιν της λειτουργίας των κρυφών εννοιών της Ελληνικής Γλώσσης, *
(* "ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ, κεφ. 3ον, οι 7 κανόνες).

1. Ανάλυσις των γραμμάτων της λέξεως (426d - 427d). Διαχωρισμός του αρκτικού γράμματος και ανάλυσις της σημασίας του.

2. Διαίρεσις της λέξεως εις δύο ή περισσότερα μέρη αναλόγως της δομής της.

3. Οι κυριώτεροι προκύπτοντες αναγραμματισμοί. τα εναπομένοντα γράμματα, συσχετιζόμενα με την σημασίαν της λέξεως, χρησιμοποιούνται ως αρκτικά της λέξεως, πού εξυπακούεται.

4. Διεύρυνσις και ερμηνεία συμπεπτυγμένων συλλαβών.

5. Ένεκα προσαρμογής της εννοίας της λέξεως, πρόσθεσις ή αφαίρεσις γραμμάτων.

6. Σύνθεσις των ανωτέρω με επιλογήν των αντιστοίχων κανόνων της εξεταζομένης λέξεως.

7. Αναγραμματιζομένη η λέξις δυνατόν να εμφανίζη αντίθετον έννοιαν από την αρχικήν.

Η έρευνα χρησιμοποιεί πάντοτε μόνον του ς τρείς πρώτους κανόνας και τον έβδομον, δια να μήν αλλοιωθούν αι έννοιαι από αυθαιρέτους επιλογάς.


Ε Ι Δ Ο Π Ο Ι Ο Σ   Δ Ι Α Φ Ο Ρ Α

" ΣΩ. Άρα και η ορθή γνώμην περί εκάστου αντικειμένου αναφέρεται εις αυτήν την διαφοράν. . . . . Συντόμως λοιπόν, ερωτηθείς εκείνος ο αν θρωπος τί είναι γνώμη, θ' απαντήση, ότι είναι γνώμη ορθή με γνώσιν της διαφοράς. Διότι απάντησις λόγου θα ήτο αυτό το πράγμα κατά την γνώμην εκείνου.

ΣΩ.: Ός δ' αν μετ' ορθής δόξης περί οτουούν των όντων την διαφοράν των άλλων προσλάβη, αυτού επιστήμων γεγονώς έσται, ού πρότερον ήν δοξαστής. . . . Περί την διαφορότητα άρα και η ορθή δόξα αν είη εκάστου περί. (Θεαίτ.208Ε).

Η σημασία της πλήρους και ενδελεχούς γνώσεως ενός θέματος, αποδίδεται με την ανάπτυξιν όλων των σχετικών όρων εις τον δια λογον "Θεαίτητον" (ή περί Επιστήμης, πειραστικός) του Πλάτωνος.

Η έκφρασις "ειδοποιός διαφορά", η οποία αναλύεται εις τον ανωτέρω δια λογον, είναι μεταγενέστερος όρος και δέν ανήκει εις την αρχαίαν γραμματείαν.

Η "ειδοποιός διαφορά" προσδιορίζει την πλήρη και ορθή γνώσιν ενός θέματος, εννοίας, γεγονότος, καταστάσεως, η οποία έχει την δυνατότητα δια της ταυτοχρόνου διακρίσεως να προσδιορίζει δια λόγου τα ς τυχόν διαφοράς μεταξύ των εννοιών μετ' ακριβείας.

1. Η λέξις ειδοποιός είναι σύνθετος εκ δύο συνθετικών όρων, αποτελουμένη εκ του πρώτου συνθετικού : είδος και του δευτέρου συνθετικού : - ποιός.

Είδος = η εξωτερική όψις των πραγμάτων, μορφή, σχήμα, το ορατόν μέρος του όντος, καταστάσεως γεγονότος, το αιτιατόν ή αποτέλεσμα. - ποιός = ποιότης, το έσω, η εσωτερική φύσις των πραγμάτων, των όντων, των καταστάσεων, το ποιητικόν αίτιον.

Είδος, εξωτερική μορφή, και - ποιός / ποιότης, εσωτερική σύστασις, είναι οι δύο πόλοι / αντιθέσεις της κοινής συνισταμένης πού αποτελούν τον άξονα της γνώσεως.

Δια να πραγματοποιηθή μορφοποίησις, δηλαδή να υπάρξη εξωτερική μορφή, είδος, απαιτείται προγενεστέρα γνώσις, η οποία ενυπάρχει εις το ε ι δ - έ ν α ι, απαρεμφ. του ρήματος οίδα, παρακειμένου του μή χρησιμοποιουμένου ρήματος εις τον ενεστώτα είδω = βλέπω. Οι σημασίες του παρακειμένου οίδα είναι πολλές με επίκεντρον την αποκτηθείσα κατά το πρόσφατον παρελθόν γνώσιν. Οίδα = έχω γνωρίσει.

2. Διαφορά = η τήδε κακείσε κίνησις. 2) εξάρθρωσις, εκτοπισμός. 3) ασυμφωνία, διαφωνία, διένεξις, φιλονικία, έρις.4) ανομοιότης. 5) το ποσόν καθ' ό μέγεθός τι ή ποσότης υπερέχει άλλης ποσότητος, η υπεροχή. (Μέγα Λεξ. όλης της Ελλ. Γλ., Δ. Δημητράκου).

Διαφορά = και η λέξις διαφορά είναι σύνθετος αποτελουμένη α. εκ της προθέσεως δια και β. της λέξεως φορά.

Φ Ο Ρ Α
Φ + Ρ Ο Α


Ο αναγραμματισμός της λέξεως φορά εις φ + ροά, είναι ο δωρικός τύπος της λέξεως ροή. το αρκτικόν σύμφωνον Φ, του φωτός, οδηγεί εν μέσω φάους = φωτός την ροήν της φοράς.

Φ Ο Ρ Α
Φ Α Ο(ς) + Ρ


Η λέξις φορά εις την Ελληνικήν Γλώσσα είναι φορεύς μεγίστων εσωτερικών σημασιών, αι οποίαι μόνον δια των αναγραμματισμών, το σπάσιμο ή θραύσιν των ριζών αποκαλύπτεται. Ο Ορφεύς φορεύς φ ά ο υ ς, προέρχεται εκ της θείας των όντων φοράς.

Εάν η λέξις δια + φορά αναλυθή σημαίνει την διέλευσιν (δια) δια μέσου της αντιθέτου φοράς της κατευθύνσεως της ροής, η οποία εμπεριέχει εντός της και την έννοια της απορροφήσεως, διότι η

Φ Ο Ρ Α
Ρ Ο Φ Α


Ποιό πράγμα ροφά η φορά ή πώς η φορά συσχετίζεται με την έννοιαν της από(ρ) - ή ανά(ρ) - ροφήσεως

Φ Ο Ρ Α
Φ + Ο Ρ Α


Εις την λέξιν φορά, το αρκτικόν σύμφωνον Φ, του φάους / φωτός, ορά (Φ + ορά), βλέπει. Η αντιστροφή της πρώτης συλλαβής φορά, δηλαδή φο - εις οφ - επιβεβαιώνει την έννοιαν της οράσεως, εφ' όσον οφ - είναι τα δύο πρώτα γράμματα της λέξεως οφθαλμός.

Ρ - Ο Φ - Α
Αντιστοίχως το αυτό συμβαίνει και εις την λέξιν ροφά. και εις αυτήν υπάρχει η απορ - ρ + ό φ + η - σις του φωτός, η οποία συντελείται υπό της φοράς, διότι η φορά (Φ + ορά), βλέπει δια του ο φ - θαλμού ποίαν κατεύθυνσιν θα ακολουθήση. Η φορά υφίσταται δηλαδή την ανακλαστικήν ιδιότητα, την οποίαν και απορ - ροφά δια της ο ρ ά - σεως και του ο φ - θαλμού. Κύριον συστατικόν τόσον της φοράς, όσον και της ροφής, απορροφήσεως, είναι η ικανότης της οράσεως, λόγω του αρκτικού συμφώνου του φωτός (Φ) και των τριών γραμμάτων φ ά ο (ς).

Εντός της εννοίας φορά, εξυπακούεται και ενυπάρχει η δυνατότης της οράσεως, άλλως η φορά θα χάση την φιλοσοφίαν της υπάρξεως της, μή γνωρίζουσα πού κατευθύνεται εις την περίπτωσιν, πού τυφλή, δέν ορά το (Φ) φώς της φοράς, το οποίον ροφά.

Όταν παρεμβαίνει η πρόθεσις δ ι ά εις την φ ο ρ ά ν και ενοποιείται η έννοια καθισταμένη διαφορά, διίσταται από τα ς ανωτέρω εννοίας.

Όμως του το δέν σημαίνει ότι δέν φωτίζονται βαθύτεραι σημασίαι, κρυφαί και διαλάμπουσαι ανασυρόμεναι από τα βάθη των ουσιών δια της ριζοσπαστικής μεθόδου των αναγραμματισμών.

Η διττή ενέργεια της δια - φοράς, συμπλέκεται μετά της διττής ουσίας της λέξεως ειδοποιός, δηλαδή της εξωτερικής μορφής και της εσωτερικής φύσεως, προκειμένου να οδηγήση την δια νοια εν μέσω φωτός, εις την αναγνώρισιν δια συγκεκριμμένης φοράς εις την ολοκληρωμένην γνώσιν της ειδοποιού διαφοράς.

Η γνώσις, ως αποδίδεται από τον Σωκράτην εις τον Θεαίτητον, ενισχύει τα ς ανωτέρω προσεγγίσεις., διότι μόνον διαπερνών ο νούς κατ' αντίστροφον ροήν δια μέσου της νοήσεως (έννοια φωτός /οράσεως) και κινήσεως / φοράς, γίνεται αντιληπτή η ουσία των όντων και αποκτάται η καθ' ολοκληρίαν γνώσις των πραγμάτων. Ο Ελληνικός Λόγος είναι παμφώτεινος διασχίζων εν μέσω σοφίας, κάλλους και αρμονίας τα αιθερικά διαστήματα της νοήσεως.

(Θεαίτητος 208Ε) " ΣΩ.: αν μπορέσης να συλλάβης ενός αντικειμένου την διαφοράν, με την οποίαν διαφέρει από τα λοιπά, θα έχης συλλάβει, καθώς λέγουν μερικοί τον λ ό γ ο ν του. . . ."

λ ό γ ο ς α ν α λ ο γ ί α είναι ο σ υ σ χ ε τ ι σ μ ό ς του αντικειμένου με όλα τα άλλα, δηλαδή η διέλευσις του νού κατ' αντίστροφον φ ο ρ ά ν της ρ ο ή ς δια μέσου όλων των άλλων, ώστε να πραγματοποιηθή ο συσχετισμός / αναλογία].


" ΣΩ. Όποιος όμως εις την ορθήν του γνώμην περί οποιουδήποτε αντικειμένου προσθέση την διαφοράν, η οποία το δ ι α κ ρ ί ν ε ι από όλα τα άλλα, αυτός θα έχη αποκτήσει την γνώσιν αυτού, ενώ δι αυτό προηγουμένως δέν είχε παρά απλώς μίαν γνώμην. . . . ."

[Η δ ι α φ ο ρ ά του αντικειμένου από όλα τα άλλα είναι η δ ι ά κ ρ ι σ ι ς, δηλαδή η διαφοροποίησις της ποιότητος του υπό εξέτασιν είδους, ειδοποιός διαφορά, από όλα τα άλλα].


Συσχετισμός και δια κρισις είναι αι δύο νοητικαί λειτουργίαι, αι οποίαι συνιστούν από κοινού την μέθοδον, η οποία οδηγεί εις την γνώσιν. Ο άξων της γνώσεως φέρει δ ι ά της φ ο ρ ά ς τον συγκερασμόν των δύο πόλων / αντιθέσεων, εξετάζων την κατάστασιν μεταξύ του εσωτερικού και του εξωτερικού κάθε όντος, γεγονότος, πράγματος, αντικειμένου εις αντιπαραβολήν με όλα τα άλλα, τα συσχετιζόμενα μετ' αυτού. Διαφορά είναι η διέλευσις δια μέσου της αντιθέτου φοράς, κινήσεως των όντων, προκειμένου να καταστή αύτη ορατή.

Επιπροσθέτως, η ενέργεια της ορατοποιήσεως (φ + ορά, φ ά ο [ς] και οφ - ) , ενέχει εις το νοητόν πεδίον τον φωτισμόν κάθε εννοίας δια της γνώσεως, η οποία διαπερνά την ουσίαν του και το δια - φορο - ποιεί, το διακρίνει από όλα τα άλλα., εφ' όσον η κίνησις του κατέστη ορατή, δηλαδή κατανοητή υπό της νοήσεως.

Η ουσία ή η φύσις των όντων, γεγονότων, αντι + κειμένων, εννοιών, μόνον δια της κινήσεως / φ ο ρ ά ς αναγνωρίζεται. Εις την ακινησίαν της στασιμότητος ουδέν προδίδει την φύσιν του, μή επιτρέπον εις την δια + φοράν να εισχωρήση εις την κατανόησιν του, "ειδέναι" του..

Οι επίορκοι εις τον όρκον της Στυγός θεοί, τιμωρούνται με έν έτος ακινησίας, μεγίστη τιμωρία συνετισμού και εννέα έτη αποχής εκ των Συμποσίων των Θεών (Ησιόδου ΘΕΟΓΟΝΙΑ στ. 790 - 807).


Βιβλιογραφία:

Μέγα Λεξ. όλης της Ελλ. Γλώσσης, Δ. Δημητράκου,
Μέγα Λεξ. της Ελλ. Γλώσσης, Henry G. Liddell - R. Robert, εκδ. Ι. ΣΙΔΕΡΗΣ,
Λεξ. της Αρχαίας Ελλ. Γλώσσης, Ι. Σταματάκου, εκδ. ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΙΚΗ
ETYMOLOGICON ΜAGNUM LEXICON, Thomas Gaisford, S.T.P., εκδ. ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ
Ερμηνευτικόν Λεξικόν, Γρ. Ν. Βερναρδάκη, εκδ. ΑΤΛΑΣ
Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης, Σκαρλάτου Δ. Βυζαντίου, εκδ. ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΙΚΗ
Λεξικόν Σούδα, Imm. Bekker, εκδ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ, ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
Πλάτωνος ΘΕΑΙΤΗΤΟΣ, απόδ. τα κη Δημοπούλου, εκδ ΠΑΠΥΡΟΣ



Όλα τα "Άρθρα του μήνα"