Ομιλία στην Παλαιά Βουλή
21η Δεκεμβρίου 2005


Δεύτερο μέρος από το πλήρες κείμενο της ομιλίας
της ΑΛΤΑΝΗΣ




Με την αρωγή των Θεών η ψυχή μας μπορεί να εκδηλωθεί με αρετή, τόλμη και ένθεο ζήλο, παρ’ όλον ότι έχουμε βυθισθεί στον Τάρταρο των τεράτων. Γι αυτόν τον λόγο, το τρίτο βιβλίο

"ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ,
Κένταυροι, Αμαζόνες, Μέδουσα,
τα της ψυχής πάθη"

προχωρεί στην θωράκιση της ψυχής από τις επιθέσεις των τεράτων. Αρωγός παρουσιάζεται η Αθηνά (του Βαρβακείου) με την πανοπλία της. Η Αθηνά έχει τα σύμβολα της Ιατρικής επάνω στο θεόρατο άγαλμα της, που βρισκόταν μέσα στον ναό του Παρθενώνος. Περιέργως τα ίδια σύμβολα εμφανίζονται και στον ναό του Ασκληπιού στην Επίδαυρο. Η σύνδεση των συμβόλων μεταξύ Αθηνάς/Σοφίας/Υγείας και Ασκληπιού/θεραπευτού των θνητών, καταδεικνύει την συνέπεια της παρουσίας των Ελληνικών Αρχετύπων στην ψυχή. Διότι αντίστοιχα, όπως στην Ακρόπολη υπήρχε ναός Ασκληπιού, έτσι και στην Επίδαυρο υπήρχε άγαλμα Αθηνάς/Υγείας.

Η σύνδεση Αθηνάς/Ασκληπιού είναι άμεση, διότι, από το μεγαλείο της Ακρόπολης, στην οποία εδέσποζε, μεταφερόμεθα στην Επίδαυρο για την θεραπεία της ψυχής, η οποία είναι το σπουδαιότερο από όλα τα μελήματα του ανθρώπου. Εάν δεν θεραπευθεί η ψυχή με σοφία/Αθηνά, το ασθενικό σώμα δεν θα έχει προορισμό σ’ αυτόν τον κόσμο. Ταλαιπωρείται και σύντομα φθίνει και διαλύεται στο χώμα. Ο λεπτομερής αποσυμβολισμός των όπλων της Αθηνάς είναι η προστασία μας και μάς προφυλάσσει από την επίθεση των τεράτων. Τα τέρατα καραδοκούν.

Δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες. Βρισκώμεθα στην Επίδαυρο, η οποία δρα θεραπευτικά επί της αύρας/ψυχής μας και γι’ αυτό τον λόγο υπάρχει ο ναός του Ασκληπιού. Στον ναό του βρεθήκαμε ενώπιον εκπλήξεων, διότι, όταν για πρώτη φορά τον βλέπεις, σκέπτεσαι: Θα έπρεπε στον Ναό του Ασκληπιού τα παιδιά του να βρίσκονται μέσα στον ναό του, εφ’ όσον ήσαν όλοι γιατροί, καθώς πρέπει να υπήρχαν εργαλεία, αναθήματα και άλλα αντικείμενα, τα οποία να άπτονται της ιατρικής.



Κάτοψις Μνημείου Ιερού Χώρου Επιδαύρου


Καθώς ο επισκέπτης, ξεκινώντας απ’ τα προπύλαια, προχωρεί, και βλέπει πρώτο ναό μπροστά του - ναό και όχι κτήριο - τον ναό του Ασκληπιού, σηκώνει τα μάτια του στο αέτωμα, όπου υπάρχει παράσταση. Η τέχνη του οράν είναι η μεγάλη τέχνη για μας. Φιλοσοφία και Μυθολογία άπτονται των ορατών εικόνων, προκειμένου να μας περάσουν από το αισθητό στο νοητό πεδίο.

Τί μας επιφυλάσσει ο Ασκληπιός; Η Αρχαιολογία λέγει ότι στο ανατολικό αέτωμα υπήρχε η άλωση του Ιλίου, πράγμα όμως που δεν είπε ο αρχαιολόγος Παν. Καββαδίας, ο οποίος το έτος 1893 άρχισε την πρώτη ανασκαφή της Επιδαύρου και την συνέχισε επί 20 έτη περίπου. Ο Καββαδίας είπε ότι πιθανότατα στο ανατολικό αέτωμα υπήρχε κενταυρομαχία. Και επειδή στο δυτικό αέτωμα υπάρχουν τα ευρήματα αμαζονομαχίας είναι πάρα πολύ πιθανό στο ανατολικό να υπήρχε κενταυρομαχία. Βλέποντας κενταύρους και αμαζόνες απορούμε ως προς την παρουσία τους σ’ ένα χώρο θεραπευτικό.

Εάν θεωρήσουμε ότι αυτά τα όντα είναι η εικόνα της ρώμης, της μεγάλης σωματικής ισχύος, ποιός ο λόγος παρουσίας των στην Επίδαυρο; Καμμία απολύτως. Εάν όμως ερευνήσουμε τα κείμενα, θα δούμε ότι αυτά τα όντα, τα οποία εμείς θεωρούμε ότι είναι εξαιρετικά ισχυρά, αποκαλύπτουν την αδυναμία τους. Εξωτερικά πράγματι Κένταυροι και Αμαζόνες μπορούν να αντέχουν σε κακουχίες, να είναι μαχητικά, να μην παραδίδουν τα όπλα, πλην όμως ψυχικά, δεν είναι αυτή η πραγματικότητα.

Καθώς σηκώνουμε τα μάτια μας βλέπουμε τους κενταύρους... Για να δούμε τον άνθρωπο/κένταυρο, πρώτα βλέπομε ένα τεράστιο σώμα αλόγου. Ένα τερατώδες ον, το οποίο πρέπει να κατέκλυζε τα 3/4 του χώρου, γιατί το σώμα του ανθρώπου κατελάμβανε ελάχιστο χώρο, από την μέση του σώματος και επάνω μόνο.

Συνεπώς βλέπουμε άλογα. Ίππους. "Το άλογον" στα αρχαία Ελληνικά σήμαινε το άλογον μέρος της ψυχής, η αντίθεσις του λογικού, δεν σήμαινε "ίππος".

Εάν πηγαίναμε από την άλλη πλευρά του ναού, στο δυτικό αέτωμα, θα βλέπαμε τις αμαζόνες. Έχουμε την ίδια εικόνα των αλόγων, συν κάποιο μέρος του ανθρωπίνου όντος, που ήταν γυναικείο στήθος, χέρια και κεφάλι, και από την μέση και κάτω Ίππος. Άρα, αυτά τα άλογα που είναι τόσο μεγάλα, άλλο πράγμα ήθελαν να επισημάνουν και όχι να κάνουν επίδειξη δύναμης.

Η αρχαία λέξις "ίππος" - πέραν των δεκαοκτώ περίπου διαφορετικών σημασιών - σημαίνει "το μόριον και της γυναικός και του ανδρός", σύμφωνα με το Μέγα Λεξικό του Δημ. Δημητράκου.

Εφ’ όσον ο ναός του Ασκληπιού είναι ο ναός του θεού της ιατρικής, ο Ασκληπιός περιγράφει την ασθένεια ανδρών και γυναικών, η οποία έχει προέλθει από το γενετήσιο ένστικτο. Αυτό λέει η ελληνική γλώσσα.

Μας διακατέχει πραγματικά πολύ μεγάλη αγωνία, διότι μπορούμε να καταλάβουμε το μήνυμα τής Επιδαύρου μόνο εάν αναλογιστούμε ότι μέσα στους αιώνες, διαχρονικά, όλη η ανθρωπότης πάσχει εξ αιτίας των γενετησίων ορμών μας, του "ίππου" μας.

Δεν γνωρίζουμε πώς να λειτουργήσουμε το γενετήσιο ένστικτο. Άλλοτε το αφήνουμε σε πλήρη ελευθερία και άλλοτε το καταπιέζουμε αφόρητα. Δεν έχουμε ακόμη ανακαλύψει την μέση οδό, η οποία υποδεικνύει ποιά είναι η υγιής ζωή του ανθρώπου. Συνεπώς δημιουργούνται παθολογικές καταστάσεις, για τις οποίες μας μιλάει στο εσωτερικό του ναού του, ο Ασκληπιός.



Εσωτερική Αναπαράσταση, Ναός Ασκληπιού, Επίδαυρος


Καθισμένος σ’ έναν θρόνο μεγαλοπρεπή, ο ίδιος κρατάει σκήπτρο και με το χέρι του ακουμπάει στην κεφαλή ανορθωμένου όφεως, χωρίς ράβδο. Είχε από την μιά πλευρά τον Περσέα με την Μέδουσα και από την άλλη τον Βελερεφόντη με την Χίμαιρα.

Τώρα πλέον βρισκόμαστε σε πλήρες αδιέξοδο. Όταν συναρμολογούσα τις εξωτερικές παραστάσεις δεν μπορούσα να τις συνδυάσω με τις εσωτερικές. Ήτανε αδύνατον, τόσο παράταιρες παραστάσεις να υπάρχουν σε χώρο θεραπευτικό, διότι δεν μπορούσανε να συνδυαστούν μεταξύ τους. Η ερμηνεία και η σύνδεσις των παραστάσεων έγιναν σε κατάσταση διαλογισμού. Μόνο όταν εντόπισα ότι η λέξις "ίππος" εσήμαινε "και ανδρικό και γυναικείο μόριο", άρχισα να υποπτεύομαι ότι οι παραστάσεις είχαν αποκλειστικά συμβολικό χαρακτήρα.

Όταν οραματίσθηκα το εσωτερικό του ναού, και επειδή ήδη είχα κάνει την μυθολογική προσέγγιση, διαπίστωσα ότι από την μιά πλευρά η Μέδουσα και από την άλλη η Χίμαιρα είχανε τον πρώτο λόγο. Τότε σκέφθηκα ότι υπάρχει ένας κρυφός συνδυασμός μεταξύ γενετησίου ενστίκτου και των δύο τεράτων. Απεκαλύφθη ότι το γενετήσιο ένστικτο, είτε καταπιέζεται αφόρητα είτε αφήνεται ασύδοτο και ελεύθερο, δημιουργεί μέσω της Μέδουσας και της Χίμαιρας τραγικές ψυχολογικές παθήσεις.

Διότι η Μέδουσα τί θέλει; Η λέξη Μέδουσα έχει δύο ρίζες: από τα ρήματα "μέδω" και "μήδομαι". "Μέδω" σημαίνει "άρχω". Είναι η κυρίαρχος, η βασιλεύουσα. "Μήδομαι" σημαίνει "σκέπτομαι". Εάν συνταχθεί με αιτιατική, τότε σημαίνει "μηχανεύομαι". Άρα, η Μέδουσα, όταν βασιλεύει, έχει την ικανότητα να λειτουργεί με ευρύτατη δυνατότητα συλλογισμών, και κυρίως μηχανοραφιών. Είναι εκείνη που χειραγωγεί τους άλλους. Πώς τους χειραγωγεί; Μέσω του γενετησίου ενστίκτου, το οποίο εξουσιάζει, για να μπορεί να έχει πάντοτε τον έλεγχο και την εκμετάλλευση των άλλων.





Η μεν Μέδουσα είναι η δολοπλοκία, γι αυτό και όταν βλέπομε το κεφάλι της πάνω στην ασπίδα της Αθηνάς, μένουμε εμβρόντητοι γιατί σκεπτόμαστε, μήπως μετέχουμε και εμείς αυτής της δολιότητος των όφεων, που είναι πάνω στο κεφάλι της; Πραγματικά αυτό δεν είναι η εικόνα μας, εάν βρισκόμαστε σε έξαλλη κατάσταση, προσπαθώντας να χειραγωγήσουμε τους άλλους μέσω του γενετησίου ενστίκτου;

Επί πλέον, λέγει ο Ασκληπιός, ότι δεν είναι μόνο η Μέδουσα, η αιτία των ψυχικών μας παθήσεων. Είναι και η Χίμαιρα, η "μιαρά" κατάστασις της ψυχής μας.


Η Χίμαιρα, όπως παρουσιάζεται στον μύθο του Βελερεφόντη, είναι η μιαρά κατάσταση της ψυχής, η οποία ξεφεύγει από το όρια της λογικής, μέσω της φαντασιώσεως. Είναι η έξαλλη επιθυμία, η οποία δεν μπορεί να ελέγξει το γενετήσιο ένστικτο και δημιουργεί στην ψυχή συνεχείς προσδοκίες, οι οποίες δεν πρόκειται ποτέ να εκδηλωθούν και να πραγματοποιηθούν σωματικά.

Από την μία πλευρά υπάρχει η Μέδουσα: η έξαλλη κατάσταση της χειραγωγήσεως της ψυχής, μέσω του γενετησίου ενστίκτου και από την άλλη πλευρά η Χίμαιρα, η μιαρή και νοσηρή φαντασία, η οποία ξεφεύγει από τα όρια της λογικής, και μέσω των αγχωδών προσδοκιών καταστρέφει την ψυχή.

Αυτό ήταν συνοπτικά το τρίτο βιβλίο. Από τα ύψη του Πύρινου Διακόσμου του δευτέρου βιβλίου, κατεβήκαμε κάτω στα Τάρταρα της ψυχής, η οποία καταδυναστεύεται από τα τέρατα. Στο τρίτο βιβλίο περιγράφονται πολλά τέρατα: η Έχιδνα, η Σφίγγα, ο Όρθος, ο Κέρβερος, ο Λέων της Νεμέας, οι δράκοντες. Όλοι καταδιώκουν την ψυχή με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους και τους οποίους σιγά-σιγά μαθαίνουμε να τα τους διακρίνουμε.

Στις πρώτες εκατόν είκοσι σελίδες του τρίτου βιβλίου έδωσα τον πρώτο λόγο στην Αθηνά. Διότι, εάν δεν έχουμε τα όπλα της, τα οποία θα είναι οι βοηθοί μας, για να αντιτάξουμε την λογική της στο υπερτροφικό συναίσθημα των τεράτων, δεν θα μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε και να τα βγάλουμε πέρα με τα τέρατα της ψυχής μας.

Είναι απαραίτητο το πρώτο μέρος του βιβλίου να διαβαστεί με πολύ προσοχή, γιατί από τα δικά σας μηνύματα έφθαναν σε μένα συχνά εικόνες τρόμου ακόμη και πανικού. Τα όπλα της Αθηνάς είναι η απάντηση στον πανικό.



Το τέταρτο βιβλίο έχει τον αμφιλεγόμενο τίτλο

"ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ, Ελληνικός Δια-λογισμός"

Θα πείτε ότι ο όρος δεν είναι δόκιμος. Και έχετε δίκαιο. Λογισμός από το ρήμα λογίζομαι, ανάγει στους αριθμούς. Είναι κυρίως ο τρόπος με τον οποίο, δια των αριθμών, αντιμετωπίζουμε τα αντικείμενα, τα πράγματα, τα όντα. Η λογιστική και το λογισμικό προέρχονται από το ρήμα λογίζομαι. Όμως από το ίδιο ρήμα εξάγονται και τα συμπεράσματα. Εάν προστεθεί η πρόθεσις "δια-" στο - λογίζομαι έχομε αμέσως ενώπιον μας, το πρώτο μέρος, την μία εκ των δύο ριζών, την "Δι-", του ονόματος του Διός:


Ο Ελληνικός Διαλογισμός, ο Λογισμός του Διός, ο οποίος εμπεριέχει μονάχα την ιδιότητα του δια-χωρισμού, δεν είναι πλήρης. Η εσωτερική διαλογική συζήτηση, πέραν της ανάλυσης χρήζει και σύνθεσης, δηλαδή οι δύο ρίζες: "Δι-" και "Ζευ-", η διά- ζευ- ξις και η ζεύξις του Διός/Ζηνός/νου βρίσκονται εγκατεστημένες στην διάνοια του Έλληνος, εφ’ όσον ο Ζευς/Νους είναι "ο πατήρ θεών τε ανδρών τε", άρα και δικός μας πατέρας. Θα πρέπει διαλογιζόμενοι να σκεφθούμε ότι ο τρόπος με τον οποίο διελογίζοντο οι πρόγονοί μας ήταν δια της φιλοσοφικής οδού, του ένδον σκάπτειν, της ένδον σκοπεύσεως, της ενδοσκοπήσεως.

Η "ενδο-σκόπησις", απο το ρήμα "σκοπέω-σκοπώ", είναι το βασικό ρήμα διά του οποίου εμφανίζεται στα κείμενα η προσωπική πλέον εσωτερική, διαλογική συζήτηση του περιέργου αυτού όντος, του κατοίκου της Ελλάδος, του Έλληνα.

"Σκόπευσις" και "σκοπός" στο νοητό πεδίο τείνουν προς την άγρα της Αληθείας.

Το βιβλίο του Ελληνικού Δια-λογισμού αρχίζει με τα "Χρυσά Έπη" των Πυθαγορείων. Ο Πυθαγόρας είναι ο υπέροχος διδάσκαλος της ψυχονοητικής μας διάπλασης, την σύμφωνον με το Απολλώνιον "γνώθι σαυτόν".

Πυθαγόρας είναι ο "τα Πύθια Αγορεύων". Τα ονόματα των γονέων του είναι σημειολογικά. Μας παρέχουν τα προκαταρκτικά στάδια του Ελληνικού Διαλογισμού. Ο πατέρας του ονομαζόταν Μνήσαρχος. Ήταν ένας πολύ πλούσιος άνθρωπος, ο οποίος ασχολείτο κυρίως με κοσμήματα. Ήτο δακτυλιογλύφης. Η μητέρα του ονομαζόταν Παρθενίς.

Στο ταξείδι του γάμου, πηγαίνοντας προς την Συρία, ο Μνήσαρχος ζήτησε χρησμό, πώς θα πήγαινε το ταξίδι. Και ο χρησμός του είπε: "το ταξίδι σου από οικονομικής πλευράς θα πάει πολύ καλά. Αλλά να γνωρίζεις ότι το παιδί σου, που θα γεννηθεί, είναι τέκνον Απόλλωνος". Ο Μνήσαρχος αντί να οργισθεί - κατά τα ανθρώπινα - μετονόμασε την σύζυγό του από Παρθενίδα σε Πυθαΐδα.

Ας εξετάσουμε τα ονόματα των γονέων του Πυθαγόρα. Ο Μνήσαρχος είναι ο άρχων της Μνήμης. Η Παρθενίς είναι η παρθενικότης/αγνότης/καθαρότης των σκέψεων. Μετονομάζεται Πυθαΐς, διότι θα είναι η μητέρα ενός τέκνου, που έχει πνευματικό του πατέρα τον Πύθιο Απόλλωνα. Ο Πυθαγόρας είναι ο "τα Πύθια αγορεύων".

Ο Πυθαγόρας, με αυτούς τους φυσικούς γονείς και με πνευματικό του πατέρα τον Απόλλωνα, μας εισάγει, δια του φωτισμού, στον χώρο του Ελληνικού Δια-λογισμού. Διότι ο Απόλλων, είναι το προσφιλές τέκνο του Διός/Νου, πατρός του Ελληνικού Δια-Λογισμού.

Τι αποκομίζομε από αυτήν την προσέγγιση; Πριν την έναρξη του Ελληνικού Διαλογισμού απαιτείται η εξάσκηση πρώτον της μνήμης/Μνησάρχου. Και δεύτερον, η Παρθενίς/παρθενικότης/αγνότης/καθαρότητα των σκέψεων. Δηλαδή, αφ’ ενός πρέπει να ισχυροποιήσουμε την μνήμη μας, και αφ’ ετέρου, πρέπει να κάνουμε συνεχή κάθαρση, εάν θέλουμε να πλησιάσουμε, αργότερα, υψηλά διαλογιστικά πεδία.


Για τον σκοπό αυτό υπάρχει συγκεκριμένη μέθοδος στον "Πυθαγορικό Βίο" του Ιαμβλίχου, η οποία μέθοδος διεσώθη, ώστε ακολουθώντας τις οδηγίες του Πυθαγόρου - τις οποίες παραθέτω λεπτομερώς στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου - να γνωρίζουμε συγκεκριμένα, τι είναι αυτά που πρέπει να πράξωμε, προκειμένου, πρώτον να ισχυροποιήσουμε την μνήμη μας και δεύτερον, να προβούμε στην κάθαρση.

Διότι, μας έχει πει ο Πλάτων κατ’ επανάληψιν και το έχει αναλύσει διεξοδικώς στον διάλογό του "Σοφιστής" ότι ο μεγαλύτερος καθαρμός είναι ο κριτικός έλεγχος. Έχομε δύο πρώτες αρχές, την μνήμη και την κάθαρση, τις οποίες δεν θα αναλύσω τώρα, τις αναλύομε στα φροντιστήρια που κάνουμε.

Στις 12 Μαρτίου θα γίνει το επόμενο φροντιστήριο και θα παραμείνω στο πρώτο κεφάλαιο, για να ακούσω και τις δικές σας απόψεις. Διότι ορισμένοι από εσάς ξεκίνησαν από τον Ιανουάριο 2005 τα προκαταρκτικά του Ελληνικού Διαλογισμού και επειδή ήδη, ορισμένα αποτελέσματα είναι γενικού ενδιαφέροντος, θα ήθελα να τα ακούσωμε τότε όλοι μαζί.

Επανέρχομαι τώρα στο θέμα του Ελληνικού Διαλογισμού. Πρέπει να προτρέψω την αποστήθιση των "Χρυσών Επών" του Πυθαγόρου. Η αποστήθιση αφορά τους 72 στίχους των Επών.

Τα "Χρυσά Έπη" χωρίζονται συγκεκριμένα στον 45ο στίχο, προκειμένου να μας υποδείξουν το σημείο της χρυσής τομής. 72 : 45 = 1,60 => φ = 1,618...

Ως εκείνο το σημείο, η Αρετή, όπως εδιδάσκετο από τους Πυθαγορείους, ανεφέρεται μόνο την Πολιτική Αρετή, η οποία είναι αναγκαία στην καθημερινή μας επικοινωνία στο ανθρώπινο επίπεδο. Από τον 46ο στίχο όμως ανερχόμεθα στην Θεία Αρετή, για την επικοινωνία μας με το Θείον. Συνεπώς, έχουμε ενώπιόν μας τους 72 στίχους, χωρισμένους στο επίμαχο σημείο της χρυσής τομής.

Επιπλέον, ο αριθμός 72 είναι και για έναν άλλο λόγο σημαντικός αριθμός? επισημαίνει στην επιφάνεια το σχήμα του πενταγώνου και στον όγκο το στερεό δωδεκάεδρο. Είναι το πέμπτο στοιχείο, το στοιχείο του αιθέρος. Η κάθε μία γωνία του πενταγώνου έχει 72 μοίρες. Ελάχιστα έχουμε συνδεθεί με το στοιχείο αυτό, διότι ακόμα βρισκόμαστε στην λαίλαπα των πρώτων τεσσάρων στοιχείων. Για να προσεγγίσουμε το στοιχείο του αιθέρος, απαιτείται μεγάλη ψυχική ωριμότης.

Στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου αναπτύσσεται η μέθοδος της ενδυνάμωσης της μνήμης, πρώτον για να ενισχυθεί, αλλά και δεύτερον και σπουδαιότερον, για να συνδέσουμε την προηγουμένη μέρα με την σημερινή και την σημερινή με την επομένη, δια του "τι πρακτέον".

Η μικρή χρονική σύνδεση, η οποία αφορά το χθες το σήμερα και το αύριο, αποκτά, συν τω χρόνω, την μεγάλη της χρονική διάσταση. Σταδιακώς η μνήμη ισχυροποιείται στον βαθμό που να μπορεί να κάνει συνδέσεις μεγάλων χρονικών διαστημάτων. Εάν δε έχει την προπαίδεια των προβιοτών, οι οποίες ενυπάρχουν δυνάμει στην ψυχή, τότε στο επόμενο βήμα, το άτομο αναγνωρίζει και θέτει εν ενεργεία τα προϋπάρχοντα χαρακτηριστικά του, τα προερχόμενα εκ των προτέρων του βίων. Με τρόπο φυσικό έχουμε την δυνατότητα προσβάσεως στους προτέρους μας βίους.

Το ενδιαφέρον δεν είναι να γνωρίζουμε αν ήμασταν ιερείς, στρατάρχαι, βασιλείς, αν είχαμε οποιοδήποτε αξίωμα, ή αν η ζωή μας ήταν η ζωή ενός απλού ανθρώπου. Ενδιαφέρον είναι να αναγνωρίσουμε ποιές είναι αυτές οι παλαιές ιδιότητες, τις οποίες φέρουμε σαν χαρακτηριστικά στον παρόντα βίο. Τις αναγνωρίζουμε από το παρελθόν σε αυτόν τον βίο, προκειμένου να ελέγξωμε ποιές πρέπει να ενδυναμώσωμε και ποιές πρέπει να ελέγξωμε. Αυτή η εργασία προηγείται του Ελληνικού Διαλογισμού.

ΕΔΩ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ Η ΠΡΩΤΗ ΕΝΟΤΗΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ. ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΤΕΣΣΑΡΕΣ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΤΟΝ ΜΗΝΑ ΜΑΡΤΙΟ.

Κεντρική σελίδα