Ομιλία στην Παλαιά Βουλή
21η Δεκεμβρίου 2005


Τρίτο μέρος από το πλήρες κείμενο της ομιλίας
της ΑΛΤΑΝΗΣ



Μετά την εξάσκηση για την ενδυνάμωση της μνήμης και την νυκτερινή κάθαρση ενώπιον του προσωπικού μας δικαστηρίου, όπως αναλύεται στο πρώτο μέρος του τετάρτου Βιβλίου «ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ, Ελληνικός Δια–λογισμός», προχωρούμε στην δεύτερη ενότητα «Μυθολογικαί και Θεολογικαί Αρχαί του Ελληνικού Διαλογισμού», η οποία αναφέρεται στην αντιπαραβολή του Θησέως, του μεγάλου Ήρωος, που είναι «διανοούμενος», είναι δηλαδή «διαλογιζόμενος», όπως μας λέει ο Πλούταρχος (1).

Ο Θησεύς προηγείται του συμβόλου της Σφιγγός, συμβόλου της φαντασιοπληξίας και της απάτης, το οποίον ευρίσκετο εμπρός από τον Ναό του Απόλλωνος στους Δελφούς. Δεν θα παραμείνω σ’ αυτά τα δύο αντιθετικά σύμβολα και την εμφάνιση του θεού Απόλλωνος. Είχαμε την τύχη να μπορούμε να τα παρουσιάσουμε και από την τηλεόραση, ώστε πολλοί τα γνωρίζετε ήδη. Η προσέγγιση στο βιβλίο είναι διαφορετικού επιπέδου και ανατρέπει τα γνωστά δεδομένα της ψυχολογίας αναφορικά με το οιδιπόδειο σύμπλεγμα.

Εν συνεχεία, η τρίτη μεγάλη ενότης, «Φιλοσοφικαί Αρχαί του Ελληνικού Διαλογισμού» αναφέρεται σε επιλεγμένες φιλοσοφικές έννοιες, τις οποίες έχουμε ανάγκη κατά τον Διαλογισμό, ώστε να έχουμε στην διάθεσή μας τα κατάλληλα εργαλεία, με τα οποία θα σμιλέψουμε τους συλλογισμούς μας.

Υπάρχει μία μεθόδευση, η οποία βεβαίως ανάγεται στην πλατωνική φιλοσοφία και η οποία είναι η εσωτερική διαδικασία της μαιευτικής και της διαλεκτικής (2).

Η μαιευτική και η διαλεκτική, κατά τον Ελληνικό Δια- λογισμό, δεν διεξάγονται με άλλο ή με άλλα άτομα, όπως μας δίδαξαν ο Σωκράτης και ο Πλάτων. Η καινοτομία είναι ότι ενώπιον της ιδίας της ψυχής πραγματοποιείται ο εσωτερικός διάλογος. Ο τρόπος του διαλογίζεσθαι προετοιμάσθηκε, όταν η ψυχή αφ’ εαυτού διενεργεί την κάθαρσή της. Έχει εθισθεί να συζητεί με τον εαυτό της. Με λογικά επιχειρήματα φέρνει σκηνές ενώπιόν της, κρίνει και καθίσταται ο αμερόληπτος δικαστής. Να κατασταλάζει σε σταθερή γνώμη και από το σημείον αυτό και μετά να μπορεί να συζητεί και με άλλα άτομα. Αυτή η, κατ’ ιδίαν, ψυχική διαδικασία του Ελληνικού Διαλογισμού, αναλύεται σύμφωνα με τα φιλοσοφικά κείμενα.

Αφού ολοκληρωθεί η φιλοσοφική προσέγγιση, μετερχόμεθα στην τέταρτη ενότητα, στην ενδοσκόπηση «Πρώτη φάσις Ελληνικού Διαλογισμού, Απόλλων – Άρτεμις». Και ενδεχομένως θα σκεφθείτε: Τι σχέση έχει η Μυθολογία με τον Ελληνικό Διαλογισμό; Θα έλεγα τότε ότι οι αποτυπώσεις της ψυχής μας είναι η Μυθολογία μας. Διότι μέσω του Διός/Νου, της Λητούς/λήθης, της Αρτέμιδος/αρτεμούς του ήθους και του Απόλλωνος/του πάλλοντος, βάλλοντος και λαβόντος, έχουμε την δυνατότητα να κατανοήσουμε, δια των εικόνων της Μυθολογίας, το «γνώθι σαυτόν» κατά την διάρκεια του Ελληνικού Διαλογισμού, διότι ο Απόλλων είναι ο:


Διότι ο Απόλλων πάλλει την ψυχή μας, βάλλει με ερωτήσεις τον νου μας και λαμβάνει τις απαντήσεις, τις οποίες έθεσε ο ίδιος στην ψυχή μας, όπως λέγει ο Πλούταρχος στο «Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς» (3) μυστηριακό έργο του.

Τα ονόματα των θεών είναι αποτυπωμένα στα αρχέτυπα, τα οποία είναι τα αρχέτυπα της ψυχής μας. Ο Ζευς/Νους, πατέρας του Απόλλωνος, είναι ο δικός μας νους. Διότι ο ίδιος ο Ζευς είναι ο:

«πατήρ θεών τε ανδρών τε» (4)
Είναι δηλαδή και ο δικός μας πατέρας

«Ζεύ πάτερ, ή πολλών τε κακών λύσειας άπαντας,
ει πάσιν δείξαις οίω τω δαίμονι χρώνται.» (5)

(Ζευ πατέρα μας, από πολλά κακά θα απήλλασσες όλες μας τις ψυχές, εάν έδειχνες στον καθένα από εμάς ποιά είναι η φύσις της ψυχής μας.)

Συνεπώς η αναγωγή απο τον υιό Απόλλωνα/Φως στον πατέρα Δία/Νου είναι απαραίτητη, λαμβάνοντες υπ’ όψιν ότι εμείς λειτουργούμε σαν σκότος/άγνοια/Λητώ.

Η Λητώ, είναι η Λήθη, η έλλειψις μνήμης. Ελλείψη μνήμης η Λητώ, δεν έχει τίποτα επί του οποίου να βασίσει οιονδήποτε συλλογισμό. Όμως ο Πλάτων εξηγεί στον «Κρατύλο» οτι η Λητώ είναι το «λείον του ήθους» (6). Δηλαδή, το σκοτάδι μέσα στο οποίο εσείς βρίσκεσθε - διότι δεν γνωρίζετε τίποτα, μνήμη δεν έχετε - προϋποθέτει ότι η ψυχή είναι ανοικτή, χωρίς αλαζονία, φόβους, ενδοιασμούς, αντιρρήσεις, φθόνο και είναι έτοιμη να προσλάβει αυτά που ο Ζευς/Νους θέλει, δια της συνευρέσεως του μαζί της, να της δώσει.

Συνευρισκομένη η Λητώ με τον Δία/Νου γεννάται πρώτα το λιγοστό φως, η Άρτεμις/Σελήνη. Αφού γεννηθεί η Άρτεμις/Ειλείθυια, βοηθός των γυναικών στους τοκετούς, θα βοηθήσει την μητέρα της Λητώ/σκοτάδι, να γεννήσει η Λητώ/σκότος/λήθη τον Απόλλωνα/Φως.

Υπάρχει μία προοδευτική δυνατότης της ανθρώπινης ψυχής να προσλάβει το φως μέσω του Νου/Διός, δια της Λητούς/σκότους. Το σκότος είμαστε εμείς, αλλά με την προϋπόθεση του «λείου του ήθους», λέει ο Πλάτων στον διάλογο «Κρατύλος», έχουμε την δυνατότητα να φωτισθούμε.

Το λείον του ήθους, η αγαθή προαίρεση είναι προϋπόθεση της ψυχής. Εάν η ψυχή είναι σκοτεινή και δεν έχει μέσα της αυθόρμητη ανάγκη να προσλάβει γνώση χωρίς αντιρρήσεις, γνώση όμως που προέρχεται από τον Δία/Νου, καθαρή νοημοσύνη, δεν θα μπορέσει ποτέ να βαδίσει στον Ελληνικό Διαλογισμό. Αφού λοιπόν γεννηθεί στην ψυχή πρώτα η Άρτεμις, το λίγο φως, εν συνεχεία αυτό το φως σταδιακώς αυξάνεται μέχρι την γέννηση/έλευση του Απόλλωνος στην ψυχή.

Ποιά όμως είναι η πιό σημαντική από τις ιδιότητες των διδύμων, ώστε να πραγμτοποιηθή η έλευση του φωτός;


Η Θήρευσις

Η σημαντικοτέρα όλων των από κοινού των ιδιοτήτων Αρτέμιδος/ Απόλλωνος, είναι η θήρευσις, η άγρα, το κυνήγι. Το κυνήγι είναι εκείνη η έκφραση της ψυχής, η οποία αναζητεί με πάθος και έχει στόχο της το θήραμα/Αλήθεια.

Μέσω της Μυθολογίας ασκούμεθα στον Ελληνικό Διαλογισμό, όταν σκοπεύουμε την Αλήθεια. Γι αυτό και ο όρος «ενδοσκόπηση» συνδέεται με την εντός σκόπευση της Αλήθειας, η οποία διενεργείται μέσω και των δύο θηρευτών, του Απόλλωνος και της Αρτέμιδος.

Τί θηρεύουν τα Θεία όντα; Θηρεύουν και οι δύο τις αγνές ψυχές. Γι αυτό και στις παραστάσεις, βλέπομε συχνά την Άρτεμη με ένα ελαφάκι δίπλα της ή με ένα μικρό ζώο, ένα λαγό. Αυτό τι σημαίνει; Ότι έχει αρπάξει με το χέρι της τις αθώες ψυχές, προκειμένου να τους δώσει το λιγοστό φως/γνώση. Προερχόμενο από την νύχτα/Λητώ και σελήνη/Άρτεμη το φως/ συνειδητοποίηση προοδευτικά αυξάνεται, μέχρις ότου φτάσει στο ολοκληρωτικό Φως/ενόραση, στον Απόλλωνα.

Το φως της Αρτέμιδος προσδιορίζει την διαίσθηση (7), διότι έρχεται και χάνεται. Όπως ακριβώς οι φάσεις της σελήνης αυξομειώνουν το φως στον ουρανό, κατά τον ίδιο τρόπο η διαίσθηση άλλοτε έρχεται και άλλοτε εξαφανίζεται. Όταν όμως προχωρήσουμε προς το Φως του Απόλλωνος, τότε πλέον το φως δεν έρχεται και χάνεται. Η ενόραση εγκαθίσταται στην ψυχή του ανθρώπου και μπορεί να την επικαλείται, όταν ο ίδιος το επιθυμεί.





Η Μέθοδος

Υπάρχει μέθοδος, με την οποία μπορούμε να προσεγγίσουμε αυτές τις έννοιες;

Η μέθοδος του Ελληνικού Διαλογισμού είναι συγκεκριμένη. Ακολουθεί τις επιταγές της θηρεύσεως. Αναγράφεται στο 4ο μέρος του βιβλίου αναλυτικά. Θα σας την δώσω με πολύ λίγα λόγια τώρα.

Για να εισέλθουμε στον Ελληνικό Διαλογισμό, απαιτείται πρώτα η εκφορά ενός Ύμνου (8). Ο Ύμνος έχει επιλεγεί εκ των προτέρων, σύμφωνα με εκείνη την ιδιότητα του Θεού, του οποίου εμείς θέλομε να φέρωμε την κυρίαρχη ιδιότητα στην ψυχή μας. Έχουν μελετηθή όλες οι έννοιες και εκφέρεται αργά, με δυνατή, καθαρή φωνή. Κατα προτίμηση πρέπει να έχει απομνημονευθή. Με την εκφορά του Ύμνου, η ψυχή ηρεμεί και αρχίζει πλέον να παραμένει σε μία κατάσταση προσμονής, η οποία την φέρει ενώπιον του «είναι» της, προκειμένου να εξετάσει την θεία ιδιότητα με τα μέσα που διαθέτει.

Η Ελληνική Γλώσσα ορίζει το «είναι». Είναι απαρέμφατον ενεστώτος του ρήματος «ειμί». Δεν είναι το 3ο ενικό πρόσωπο ενεστώτος!


Το «ει», με ψιλή και περισπωμένη, σημαίνει «είσαι». Είμαι, είσαι, είναι. Βεβαίως στην καθομιλουμένη απωλέσθησαν οι φιλοσοφικές έννοιες του «ειμί», του «ει» και του «εστί». Όταν ο διαλογιζόμενος έλθει σε αυτήν την κατάσταση του «είναι», αναγνωρίζει ότι το «ναι ει» είναι κάτι άλλο.


Στην καθημερινή εγρήγορση η ψυχή λειτουργεί με το «εγώ ειμί». Εγώ είμαι. Εάν στην κατάσταση του Διαλογισμού περάσει στην κατάσταση του «ναι ει», αυτό το «ναι ει», «ναι υπάρχεις», την κάνει να αναγνωρίσει το «είσαι» του «είναι» της. Με ποιά έννοια; Ξεχωρίζει το «εγώ ειμί», την προσωπικότητα από το «ναι ει», την ατομικότητα (9). Αναγνωρίζει την διαχρονικότητα του είναι της, κατάσταση που την φέρει πλησίον του Απόλλωνος.

Όταν ο ικέτης πήγαινε στον Ναό των Δελφών και ατένιζε το αέτωμα έβλεπε το Ε. Αυτή ήτο η προσφώνησις του ικέτου προς το Θείον. Ανεγνώριζε τον Θεό λέγων: «Ει». Αναγνωρίζω εσένα Φως, Απόλλωνα!

Η δε απάντησις του Απόλλωνος ήταν: «Γνώθι σαυτόν». Δεν υπήρχε άλλη σχέση μεταξύ του ικέτου και του Απόλλωνος.

Το «είναι» της Ελληνικής Γλώσσης, το απαρέμφατον, λέγει καθαρά «ναι ει». Αναγνώρισε στον εαυτό σου την διαχρονικότητα του είναι σου, η οποία σε συνδέει με το «Ει» του Απόλλωνος.


Το «είναι» «ναίει». Όλα τα γράμματα. Νι, Άλφα, Ιώτα, Έψιλον Ιώτα. Το «ναίει», από το ρήμα «ναίω» σημαίνει κατοικώ. Μέσω αυτού θα αντιληφθείς τι «ναίει» μέσα στο «είναι».


Οπόταν ξαφνικά ανερχόμεθα στο δεύτερο στάδιο, αυτομάτως, αυτού του «ναι ει», το « ναι ει εν ».


Το «εν» υπάρχει μέσα στο «είναι». Είναι η αναγνώρισή μας από το Φως, τον Απόλλωνα. Το είναι έχει φωταγωγηθεί, διότι αντιληφθήκαμε την Θεία παρουσία.

Πώς να μην σταθούμε έκθαμβοι μπροστά στον Ελληνικό Λόγο, ο οποίος μας μυεί στην ουσία των πραγμάτων, των όντων και των θείων υπάρξεων; Αυτό το «είναι» το λέμε αμέτρητες φορές κάθε μέρα, χωρίς να έχουμε καμμία αίσθηση της σοβαρότητος αυτής της λέξεως. Κατά τον διαλογισμό, ανάβει ένα φως στην ψυχή και αντιλαμβανόμεθα οτι είμαστε και εμείς μέρος εκείνου του φωτός.

Στην δευτέρα φάσι του Ε.Δ. φωταγωγείται ο νους ολόκληρος, δεν έχει πια διαμερίσματα στεγανά, σκοτεινά, ανήλιαγα. Μεταφραζόμενη η έννοια του σκότους στην καθημερινή μας πραγματικότητα σημαίνει ότι δεν υπάρχει διαμέρισμα σκοτεινό, διότι δεν υπάρχει φθόνος, κακία, μίσος, αλλοπροσαλλοσύνη, φαντασιοπληξία. Έχουν φωτισθεί τα πάντα και η ψυχή μένει εκστατική αναμένουσα το τρίτο βήμα.

Το τρίτο βήμα είναι βήμα Διός. Ο λογισμός του Διός έρχεται στο είναι του διαλογιζομένου με τον Ύμνο του Θεού, του οποίου ο διαλογιζόμενος επέλεξε την ιδιότητα. Ο Έλλην διαλογιζόμενος βρίσκεται στον Κόσμο των Ιδεών του Πλάτωνος. Ενώπιον του εμφανίζεται έκπαγλος και απαστράπτουσα η θεία ιδιότης. Αυτό είναι δυνατόν να συμβή μόνο μέσω διαλογισμού. Διότι λέγει ο Πλάτων ότι εκ των τριών ιδιοτήτων του Θείου


και των άλλων συναφών θείων ιδιοτήτων, μόνον η θέα του κάλλους γίνεται αντιληπτή από την ψυχή.

Αυτό το μεγαλείο το προσλαμβάνει η ψυχή, και μέσω της φιλοσοφικής μεθόδου, την οποία έχει ήδη μελετήσει - υπάρχει μέσα στο βιβλίο (10) - αρχίζει και διαιρεί (11), μεθοδεύοντας δια της γνώσεως τις διαβαθμίσεις της Ιδέας. Διαιρεί και κατατάσσει, έτσι ώστε να μπορέσει να κάνει τις συγκρίσεις, αφομοιώνοντας την μεγάλη ιδιότητα, την οποία επέλεξε, προκειμένου να εισχωρήσει στον ιερό και μυσταγωγικό ναό του είναι της.

Όταν η τρίτη φάσις ολοκληρωθεί, τότε μετέρχεται της τετάρτης. Ναι μεν ο Δια-λογισμός την οδήγησε στις διαβαθμίσεις της αναζητουμένης ιδιότητος, τώρα όμως πρέπει να τις συλλέξει σ’ έναν λογισμό, στον συν-λογισμό. Ο Δια-λογισμός οδηγεί στον συν-λογισμό. Δηλαδή έχομε την πρώτη ρίζα «Δι-» του Διός και την δεύτερη ρίζα «Ζευ-», την ζεύξη των συλλογισμών σ’ ένα ενιαίο οικοδόμημα.


Τώρα ο νους είναι σε θέση να εντοπίσει πρώτον την δική του θέση και δεύτερον αισθάνεται αυτήν την ανείπωτη αγαλλίαση, της γνώσεως δια της νοητικής «οράσεως» του φωτισμού των μεγάλων Πλατωνικών Ιδεών.

Και οι τέσσερις αυτές φάσεις, οδηγούν την ψυχή στον μυσταγωγικό χώρο, τον οποίο δεν κοινοποιεί ποτέ σε κανέναν, διότι, αυτός ο χώρος ο απολύτως προσωπικός, δεν μπορεί να κοινοποιηθεί.

Υπάρχει κάτι ακόμα, που μπορούμε να προσθέσουμε, και το οποίο το αναφέρω στο βιβλίο. Είναι η δυνατότητά μας να κατανοήσουμε τους τρεις μεγάλους αδερφούς (12), τα τέκνα του Κρόνου/χρόνου και της Ρέας/ροής: Τον Πλούτωνα, τον Ποσειδώνα και τον Δία, τελευταίο τέκνο του ζεύγους.


Ο Πλούτων είναι το συλλογικό και το ατομικό μας ασυνείδητο, σύμφωνα με τους όρους της σημερινής ψυχολογίας. Στο βασίλειο του Πλούτωνος υπάρχει ο πλούτος των παραστάσεων, άλλοτε θετικών και άλλοτε αρνητικών, τον οποίον ήδη έχουμε εξετάσει κατά την διαδικασία της καθάρσεως.

Εν συνεχεία, η ψυχή περνάει στο υποσυνείδητο. Το υποσυνείδητο είναι ο χώρος του Ποσειδώνος, εντός του οποίου εισερχόμεθα και εξερχόμεθα νύκτα και μέρα στην καθημερινή μας ζωή. Διότι το υποσυνείδητο συνδέεται με το συναίσθημα και κατέχει τα πρωτεία της ψυχής, τόσο κατά την εγρήγορση, όσο και κατά τον ύπνο. Η καθημερινή μας ζωή χρωματίζεται κατά κύριο λόγο από το συναίσθημα/Ποσειδώνα.

Η τρίτη φάσις ανήκει στον Δία. Είναι οι σκέψεις στην καθημερινή μας ζωή. Είναι αυτό που αντιλαμβανόμεθα μέσω των συλλογισμών, οι οποίοι ακολουθούν ο ένας τον άλλον, άλλοτε με ελεύθερους συνειρμούς και άλλοτε με σχέσεις αιτίας/αποτελέσματος.

Εάν όμως θελήσουμε να ανέλθουμε στην ελληνική «ενδοσκόπηση», τότε φθάνουμε στην υπερσυνείδηση, η οποία άπτεται της ζεύξεως των ορθών συλλογισμών και φέρει σε ένωση την ψυχή του ανθρώπου – κατά το δυνατόν πάντοτε – με το Θείον, τον Δία/Ζήνα/Νου.

Νομίζω ότι αυτά είναι εκείνα που έπρεπε να γράψω στο πρώτο βιβλίο περί του Ελληνικού Διαλογισμού. Υπάρχουν πολλά πράγματα, τα οποία δεν έχω πει ακόμα.


Έλλην και Νους.

Εκείνο που θέλω να προσθέσω είναι ότι ο ελληνικός νους έχει μεγάλη ευστροφία, η οποία χαρακτηρίζεται από την ταχύτητα της διαδοχής των σκέψεων. Ο νους του Έλληνος είναι δύσκολο να τιθασευθή για να ακινητοποιηθή. Για τον λόγο αυτό στον Ελληνικό Διαλογισμό δεν υπάρχει ακινητοποίηση σκέψεων.

Δια του Ύμνου η ψυχή κατευθύνεται στο θέμα, που εκ των προτέρων έχει επιλέξει. Η επιλογή οδηγεί σταδιακά σε μία όλο και διευρυνόμενη αυτοσυνειδησία. Η αυτοσυνείδητος ψυχή καθώς προχωρεί, αντιλαμβάνεται όλο και περισσότερο, όλο και καλύτερα το Θείο Σχέδιο (13). Τότε γίνεται εθελοντικώς υπηρέτης του και, συνειδητή, αφιερώνεται σ’ αυτόν τον σκοπό. Αντιλαμβάνεται τον προορισμό της και βρίσκεται σε μία συνεχή εγρήγορση, για να μπορέσει να πραγματοποιήσει, κατά το δυνατόν καλύτερα, αυτόν τον προορισμό, ο οποίος συνάδει με τον Θείο Σκοπό, τον οποίο οραματίζεται ανά πάσα στιγμή.

Ο Ελληνικός Πολιτισμός
είναι το τέκνο του Ελληνικού Διαλογισμού.


Εξυπακούεται ότι το «ανά πάσα στιγμή» δεν σημαίνει ότι η ψυχή εγκαταλείπει τα καθημερινά της καθήκοντα, τα οποία έχει την υποχρέωση να εκπληρώσει. Σε κάθε ηλικία, υποχρεώσεις και καθήκοντα που προκύπτουν στην φορά του βίου της, ανάλογα με τον προορισμόν της, πρέπει να εκπληρωθούν.

Στην πέμπτη και τελευταία ενότητα του βιβλίου «Δευτέρα φάσις Ελληνικού Διαλογισμού ή Ενδοσκόπησις, Πυθαγόρας – Σωκράτης» παραθέτω αρκετά παραδείγματα Ελληνικού Διαλογισμού από τα αρχαία κείμενα.

Αναλύω το παράδειγμα της ενδοσκοπήσεως του Πυθαγόρα και το ερμηνεύω όσον αφορά στην μουσική των Ουρανίων Σφαιρών, όπως την συνέλαβε εκείνος, κατά την προσωπική μου αντίληψη, διότι δεν υπάρχουν κείμενα τα οποία να εισχωρούν διαλογιστικά σ’ αυτόν τον χώρο.

Σαν δεύτερο παράδειγμα φέρω τον Σωκράτη, προ της μάχης της Ποτιδαίας (14). Στους διαλόγους του Πλάτωνος υπάρχει η αναφορά ότι ο Σωκράτης πολλές φορές ενώ περιπατούσε ή και ενώ ευρίσκετο σε συναναστροφή, να σταματά και να βυθίζεται στις σκέψεις του. Η αναφορά γίνεται στο «Συμπόσιο» (15). Αυτός είναι ο Ελληνικός Διαλογισμός. Μπορεί να έχουμε την δυνατότητα, εφ’ όσον το επιθυμούμε, να απομονωνόμεθα για να διαλογιστούμε, αλλά αυτό δεν είναι και απαραίτητο.

Στον Ελληνικό Διαλογισμό υπάρχει αυτή η δυνατότης: να μην απομονωνόμεθα, όπως συνέβη και στον Πυθαγόρα (16), όταν έκανε ένα ταξείδι από την Συρία στην Αίγυπτο. Ενώ ευρίσκετο μέσα σε πλήθος, τον αφήσανε ανενόχλητο επί τρία μερόνυχτα, κατά το διάστημα των οποίων δεν είχε καμμία επαφή με το περιβάλλον. Δεν έτρωγε και έμεινε ακίνητος στην θέση που ήταν. Κανείς δεν τον ενόχλησε. Ευρίσκετο σε κατάσταση ανωτάτου διαλογισμού. Η Ελληνική ψυχή έχει άλλες προσβάσεις, άλλους τρόπους του δια- λέγεσθαι μετά του Θείου.

Προσπάθησα, στο πρώτο βιβλίο του Ε.Δ. να δώσω ό,τι ήτο πρώτα αναγκαίο, για να κατανοήσωμε ποιές είναι οι δυνάμεις της Ελληνικής ψυχής μας, ώστε να μη παραπλανώμεθα σε μονοπάτια τα οποία είναι δύσβατα, εφ’ όσον η δική μας νοητική δομή δεν συνάδει με τους διαλογισμούς άλλων λαών.

Υπάρχουν βεβαίως πολλοί τύποι διαλογισμών, οι οποίοι σήμερα δρουν σε όλο τον πλανήτη. Πολλοί άνθρωποι ασχολούνται με αυτό το θέμα, βασικό στήριγμα της ψυχικής μας ηρεμίας και ανατάσεως. Εάν εφαρμόσουμε τις αξίες που το ίδιο μας το κύτταρο ζητεί, και οι οποίες αναφέρονται στα αρχαία μας κείμενα, νομίζω ότι η ζωή μας θα έχει μία πολύ αισθητή βελτίωση.

Πρέπει να σταματήσουμε σ’ αυτό το σημείο απόψε. Σας ευχαριστώ που με ακούσατε και εύχομαι σε όλους Υγεία και Ευδαιμονία το έτος 2006.

Καλή νύκτα σε όλους.


Σημειώσεις

1. - Πλουτάρχου «Βίοι Παράλληλοι», Θησεύς, 6

2. - «ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ, Ελληνικός Δια-λογισμός», Κεφ. 6ον, σελ.138-139

3. - Πλουτάρχου, «Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς»,1

4. - Ομήρου «Οδύσσεια» Ραψ. α, 28 «Πατήρ ανδρών τε θεών τε».

5. - Πυθαγόρου «Χρυσά Έπη», στίχοι 61-62

6. - Πλάτωνος «Κρατύλος» 406a-406b

7. - «ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ, Ελληνικός Δια-λογισμός», Κεφ. 13ον, σελ. 268 - 272

8. - «ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ, Ελληνικός Δια-λογισμός», Κεφ. 13ον, σελ. 279

9. - «ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ, Ελληνικός Δια-λογισμός», Κεφ. 13ον, σελ. 280

10. - «ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ, Ελληνικός Δια-λογισμός», Κεφ. 13ον, σελ. 281

11. - Ηρακλείτου, απ. 1 «...κατά φύσιν διαιρέων έκαστον...» (...διαιρώντας κάθε εν σύμφωνα με τους νόμους της φύσεως....-

12. - «ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ, Θεοί, Σύμβολα, Αρχέτυπα των Ελλήνων», Κεφ. 3ον, σελ. 93-104

13. - «ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ, Επίδαυρος, Θόλου Αποκάλυψις», Κεφ.1ον, σελ. 2 - 4

14. - Πλάτωνος «Συμπόσιον» 220

15. - Πλάτωνος «Συμπόσιον» 175

16. - Ιαμβλίχου «Πυθαγορικός Βίος» Γ16.



Κεντρική σελίδα